“Radio na fali” (“The Boat That Rocked”) Richarda Curtisa (2009)

„Radio na fali” to brytyjska komedia napisana i wyreżyserowana przez Richarda Curtisa. Jest to opowieść która toczy się w latach 60 – tych, kiedy to codziennie Brytyjczycy słuchają zakazanej przez rząd, uznawanej za grzeszną, muzki rokowej nadawanej ze radiostacji mieszczącej się na statku, który pływa po wodach Morza Północnego. Niepowtarzalny klimat tamtych czasów, przepełnionych muzyką i wolnością, stworzyli Bill Night jako właściciel stacji i zarazem ekscentryczny rockman, oraz Philip Seymour Hoffman i Rhys Ifans – barwni, wybitni DJe. Curtis pokazał indywidua, ale i całość, bo na statku każdy jest wyjątkowy, każdy ma do odegrania swoją rolę. Cała załoga to nietuzinkowa gromadka. Bohaterem filmu jest też niewątpliwie muzyka m.in. Hendrixa, Bowiego itd.
Obraz ten został oparty na historii pirackiego, komercyjnego, całodobowego Radia Caroline, które nadawało wbrew prawu brytyjskiemu, ale dzięki temu, że statek dryfował po wodach międzynarodowych, prawo go nie dosięgło. Radio Caroline działało od 1964 do 1968 roku. Więcej o Radiu Caroline tutaj.

Andrés Segovia – The Art of Segovia

Andrés Segovia urodził się w małym andaluzyjskim miasteczku w 1893, zmarł w Madrycie w 1987. Był wirtuozem gitary klasycznej. Opracowana przezeń technika gry była niezwykle nowatorska. Pierwszy publiczny koncert artysta dał będąc kilkuletnim dzieckiem; występował do późnej, leciwej starości. Jego intencją było uczynienie z gitary instrumentu klasycznego na równi z fortepianem czy skrzypcami. Pozostawił po sobie aranżacje gitarowe dzieł wielkich kompozytorów m. in. Bacha, Haydna, Mozarta, Chopina i wielu innych.
Więcej o życiu i twórczości poety gitary możesz przeczytać tutaj.

Paco de Lucía „Cositas Buenas”

Paco de Lucía (Francisco Sánchez Gómez) to hiszpański wirtuoz gitary. Wzrastał w domu przepełnionym rytmami flamenco i od wczesnych lat pod okiem ojca i starszego brata poznawał tajniki tego instrumentu. Muzyka Paco często odbiega od encyklopedycznej definicji flamenco, przeplatając się z jazzem oraz dźwiękami rodem z Ameryki Łacińskiej.
W roku 2004 ukazała się płyta „Cositas Buenas”, na której znajdziemy wszystko, co najwyborniejsze w twórczości artysty. Niesamowita, niepowtarzalna, wyjątkowa jest ‚Que Venga El Alba’, która porywa i niesie… tak jak cała płyta.

Buena Vista Social Club

Buena Vista Social Club to nazwa klubu muzycznego, który istniał w latach 40-stych ubiegłego wieku w Hawanie. Muzyczny projekt, a następnie film „Buena Vista Social Club” powstały z inspiracji Ry’a Coodera i Marcosa Gonzalesa. Artyści, którzy wzięli udział w projekcie to Compay Segundo, Ruben Gozalez, Ibrahim Ferrer, Manuel “Guajiro“ Mirabal, Barbarito Torres i Jesus “Aguaje” Ramos. Trzej pierwsi niestety już nie żyją. Reszta grupy rozpoczęła nowy projekt „Orquesta Buena Vista Social Club” we współpracy z Omarą Portuondo, Carlosem Calungą i Rolando Luną. W pierwotnym składzie artyści dali koncert w 1998 roku w Amsterdamie, a następnie w Carnegie Hall w Nowym Jorku. Płytę otwiera piosenka “Chan, chan”, w której się zakochałam. Magiczna jest pasja, spontaniczność, radość, energia, ale i melancholia. Słuchając tej płyty ma się wrażenie, że dla jej twórców muzyka to życie, a życie to muzyka. Tylko słuchać, słuchać, słuchać …

Tomasz Stanko Quintet „Dark eyes” (2009)

„Dark eyes” to po prostu piękna muzyka, której niesamowite brzmienia tworzą magiczną atmosferę. To dźwięki, które rozkwitają nocą, prowadząc nas w krainę wyobraźni, na drugą stronę lustra…
Po raz kolejny mistrz trąbki, Tomasz Stańko, wypełnia przestrzeń zmysłowymi nutami i zaprasza do lirycznego świata, delikatnego, ale i drapieżnego, miejscami ostrego.
Na płycie znalazło się dziesięć utworów. Mój ulubiony to „Amsterdam Avenue”, czyli przechadzka po Nowym Jorku. Kwintet tworzą oprócz Tomasza Stańki, dwaj Finowie: Alexi Tuomaril (fortepian) i Olavieg Louhivuori (perkusja), oraz Duńczycy: Jakob Bro (gitara) i Anders Christensen (gitara basowa).
Polecam!