Siostra twojej siostry

„Siostra twojej siostry” („Your Sister’s Sister” )(2011) scenariusz i reżyseria: Lynn Shelton.

MV5BMjIyNjkxOTkyN15BMl5BanBnXkFtZTcwNzg3MTk2Nw@@._V1_SY317_CR0,0,214,317_AL_

Odludzie, środek głuszy, las, woda, wokół żywej duszy – to tu do domku wypoczynkowego ojca wysyła Iris swojego przyjaciela Jacka, by ten uporał się  ze swoimi upiorami.  Na miejscu Jack spotyka Hannah, siostrę Iris, która właśnie zakończyła swój długoletni związek i także postanowiła udać się do samotnie stojącej chaty, by w spokoju pocierpieć i zatopić smutek w  tequili . Rozpoczyna się gra między Jackiem a Haanah, do której nazajutrz dołączy Iris.  Odludzie działa, wypowiadane jest to, co nie wypowiedzialne, ujawniane to, co skrywane. Film niby zwyczajny. Aktorom i reżyserowi udało się stworzyć atmosferę intymnności, bliskości, silnych więzi i naturalności. Nic tu nie jest oszukane i przekłamane, nic nie jest przegadane. Liczy się detal, dialog, emocje.

Zwiastun ze strony: http://gutekfilm.pl/film/siostra-twojej-siostry/.

Za jakie grzechy, dobry Boże?

„Za jakie grzechy, dobry Boże? Qu’est-ce qu’on a fait au Bon Dieu?” (2014), reżyseria:  Philippe de Chauveron

zajakiegrzechy

„Za jakie grzechy, dobry Boże?” to francuska komedia banalnie romantyczna i ze szczęśliwym, a jakże, zakończeniem.  A jednak uśmiałam się do łez.   Nie jest to bowiem mdły film, lecz dobrze opowiedziana historia poruszająca problemy rasizmu i ksenofobii. Można powiedzieć, że i bawi, i uczy. Obnaża współczesny, dobrze ubrany rasizm  „starej” Europy, a przede wszystkim jednak wszelkie uprzedzenia, jakie żywione są wobec inności. Mamy tu  całe spektrum uprzedzeń, od stereotypów, niepoprawności politycznych i uwag nie na miejscu we wszystkich możliwych permutacjach i konfiguracjach, są też resentymenty postkolonialne.  Twórcy biją po głowie, jak na Francuzów 😉 przystało,  egalitarnie:  katolików, muzułmanów, Żydów, białych, czarnych, Azjatów, młodych i starszych.  Ogląda się przyjemnie, ale pozostaje w głowie myśl: otwórz umysł, ucz się, nie karm się frazesami, nie powtarzaj głupot. Myśl!

Zwiastun ze strony http://gutekfilm.pl/film/za-jakie-grzechy-dobry-boze/.

 

August: Osage County – Sierpień w hrabstwie Osage

„Sierpień w hrabstwie Osage” (August: Osage County) to tragikomedia w reżyserii Johna Wellsa, której scenariusz napisał Tracy Letts na podstawie własnej sztuki pod tym samym tytułem, którą z powodzeniem wystawiano na Brodwayu (http://www.augustonbroadway.com ) i za którą autor otrzymał nagrodę Pulitzera.

August- Osage CountyOklahoma oznacza nieziemski upał i równiny. Beverly Weston (Sam Shepard), zapomniany poeta, przedstawia swoją rodzinę: on alkoholik, żona Violet (Meryl Streep) lekomanka. Mottem całego obrazu stają się słowa T. S. Eliota „Życie jest bardzo długie” (Life is very long) z „Próżnych ludzi”, które Beverly komentuje „Absolutely goddamn right”. Wystarczające długie, by uprzykrzyć je najbliższym, by stworzyć toksyczną rodzinę. Rodzinę, od której nie można się uwolnić i której zepsucie dopada wszystkich tak jak nowotwór, z którym boryka się główna bohaterka. W filmie spotykamy plejadę aktorów, którzy pokazują różne oblicza ludzkich dramatów, emocji, rozterek. Nie ma słabych ról.

Zderzenie postaci matki i najstarszej córki (Julia Roberts) stanowi trzon filmu. Obie aktorki otrzymały zasłużenie wiele słów uznania za te kreacje. Fenomenalna Streep o tysiącu twarzy, zdejmowała i wkładała nowe maski: lekomanki, osoby chorej na raka, ofiary molestowania tak fizycznego, jak i psychicznego, egocentryczki, egoistki, przenikliwej obserwatorki, wreszcie zgryźliwej wiedźmy, ale i zagubionej, przerażonej kobiety, pogrążonej w żałobie. Julia Roberts ukazała zawód, strach, rezygnację, irytację, aż w końcu twarz z uśmiechem w rodzaju „nie poddam się”.

Wydarzenia nabierają tempa, gdy dowiadujemy się, że zniknął Beverly i do domu rodzinnego zjeżdzają zaalarmowane córki Westonów. Okazuje się, że odebrał sobie życie. Rozpoczyna się festiwal wyrzutów, który osiąga apogeum podczas stypy po pogrzebie ojca. Hamulce puszczają, emocje zaczynają grać pierwsze skrzypce, mimo, iż każdy próbuje je ukryć. Jest jednak i strasznie, i śmiesznie. Jest krzyk, są oskarżenia, ale za późno na oczyszczenie. Katharsis nie będzie. Jedyna szansa to amputacja, tj. całkowite zerwanie więzi. Ale czy przyniesie to ulgę?

 

Fjällbackamorden

Ksiezniczka-z-lodu_Camilla-Lackberg,images_product,31,978-83-7554-179-3Camilla Läckberg: Księżniczka z Lodu, Czarna Owca, 2009.

Przewidywalna codzienność mieszkańców starej, niegdyś rybackiej osady na zachodnim wybrzeżu Szwecji zostaje brutalnie przerwana. Kiedy w pustym domu zostają odkryte zwłoki kobiety, wszystkie ślady wskazują, że ofiara – Alexandra Wijkner – popełniła samobójstwo. Jednak raport z sekcji zwłok jednoznacznie zaprzecza tej hipotezie. Policjanci z lokalnego komisariatu rozpoczynają śledztwo, do którego nieoficjalnie przyłącza się Erika Falck, autorka czterech biografii szwedzkich literatek, a przede wszystkim przyjaciółka ofiary z czasów dzieciństwa. Läckberg trochę sztampowo kreśli profile bohaterów: są dobrzy i źli; mimo wszystko darzy się ich jednak sympatią, bo w swoich zaletach i przywarach są… urokliwi.

Sama fabuła staje się dla pisarki pretekstem, by opowiedzieć o życiu szwedzkiej prowincji z jej rządzącymi się własnymi zasadami, zamkniętymi społecznościami, w których obowiązuje wewnętrzna, z dawien dawna ustanowiona hierarchia. Wszyscy tu wiedzą, gdzie jest ich miejsce i jak postępować, opierając się podejrzanym sztokholmskim nowinkom; życie w Fjällbace płynie własnym rytmem. Maluje autorka krajobrazy tak sugestywnie, że wielu czytelników zechce je ujrzeć na własne oczy, na przykład podczas wyjazdu wakacyjnego. Możemy jednak przenieść się w te morderczo tajemnicze strony dużo wcześniej, śledząc telewizyjną ekranizację książek Camilli Läckberg pt: „Fjällbackamorden„.

Piąta Władza The Fifth Estate

the-fifth-estate-review-9W końcu obejrzałam  „The Fifth Estate” i choć wiele (większość) recenzji mówi: nuda i nieudane kasowe przedsięwzięcie, to ja się na filmie nie zawiodłam, a wręcz przeciwnie z zainteresowaniem obejrzałam wyreżyserowaną przez Billa Condona opowieść o powstaniu witryny WikiLeaks, jej twórcy Julianie Assange’u (którego zagrał znany szerokiej publiczności z roli Sherlocka Benedict Cumberbatch) i jego współpracowniku, ówczesnym przyjacielu, Danielu Domscheit – Bergu (w tej roli  Daniel Brühl, znany z filmu „Good Bye, Lenin!”). Skrypt do „The Fifth Estate” napisał Josh Singer (autor między innymi serialu „West Wing”) oparłszy go o książkę Berga, którą Assange uznał za niewiarygodną i kłamliwą. O samym scenariuszu  wypowiadał się równie krytycznie. Uważał, że nie ukazuje on prawdziwej historii powstania WikiLeaks, jak i dylematów związanych z publikacjami dostarczonych witrynie przez anonimowe źródła materiałów, a ponadto przedstawia jego samego w niekorzystnym świetle. Odmówił też spotkania z odtwórcą głównej roli, nie chcąc być z nim identyfikowanym.

assange-fifth-estate-wikileaks-condemn.siKim jest Julian Assange? Condon przedstawia bohatera jako wybitnego aktywistę i hakera, ale też pozbawionego skrupułów  manipulatora; co na marginesie jest spójne z przekonaniem  Christophera Hitchensa:   „The WikiLeaks founder is an unscrupulous megalomaniac with a political agenda”.

(Źródło: Slate Magazine)

Kluczowe w narracji filmu jest pytanie, czy i jak ujawniać zdobyte informacje oraz czy informacja przynależy jednostkom jako prawo człowieka, i czy jako obywatele możemy godzić się na zatajanie jej przed nami w imię tak zwanego wyższego dobra? I oczywiście, choć trudno dziś nie wiedzieć kim jest Assange i czym jest WikiLeaks, warto zobaczyć jak pewien zapaleniec postanowił zmienić świat.

Ciekawa rozmowa Assange’a, Slavoja Žižka i Davida Horowitza http://www.youtube.com/watch?v=PM0I5k50XsY

02/07/2011 – Frontline Club Exclusive: Julian Assange in conversation with Slavoj Žižek moderated by Democracy Now!’s Amy Goodman:

http://youtu.be/j1Xm08uTSDQ